Een lekkere wandeling met de hond(en) kan nog wel eens tot ergernissen leiden.
Ik probeer mijn honden enigszins op te voeden, naar mijn inzichten. Ik geef ze grenzen, ik wil dan ook niet dat ze achter een hardloper aan gaan, of wild verstoren. Dat ze luisteren als ik ze roep, ongeacht of ze nu aan het spelen zijn of grenzen verkennen bij een voorbijganger.
Ik wil niet dat ze naar mensen of honden blaffen of mensen of honden lastig vallen, bedelen of tegen mensen opspringen.
Dit alles zou beter lukken, als de voorbijgangers nu eens zouden helpen in plaats van tegen te werken. Vooral door zich niet te bemoeien bijvoorbeeld. Wanneer mijn kleine puberhondje blaffend op een andere hond af gaat, is mijn eerste reactie om te waarschuwen. Ze hoeft van mij niet als een diva te laten weten dat ze er ook is. Maar voorbijgangers doen het vaak af als grappig, "doen alle kleine hondjes", "Die kleine heeft wel lef" enz. Dit gaat dan veelal gepaard met een grote glimlach.
Wat veel mensen misschien niet weten, is lachen naar de hond ook een beloning, een goedkeuring.
Men ondermijnd hier mee het gezag van de baas, die dat gedrag juist probeert af te leren. Ik wil dat mijn honden, óók de kleintjes! beleeft reageren op andere honden.
Waar ik mij ook mateloos aan kan ergeren, is dat andere mensen menen dat ze mijn honden moeten belonen. Als ik die kleine puber drie keer moet roepen voor ze komt, terwijl ze wéét dat ze dat na 1 keer roepen al moet, vind ik het geen beloning waard als ze pas na 3 keer roepen komt. Die fase hebben we gehad, ze moet nu leren dat ze na 1 keer moet komen. Punt.
Dus als ik haar 3 keer moet roepen om aan te lijnen en ze komt dan uiteindelijk, dan lijn ik haar aan zonder iets te zeggen. Ze krijgt ook geen straf, want ze kwam toch. En in mijn opinie is geen straf ook een beloning. Komt ze met 1 keer roepen, krijgt ze misschien een extra beloning. Maar wanneer de voorbijganger dan tegen de hond zegt dat 'ze braaf is'... terwijl ik dat niet zo zie... dan beloont de voorbijganger de hond dus voor het gedrag wat ík niet wil.
Ook het bedelen wordt zo vaak beloont. Wanneer je met iemand staat te praten die hondensnoepjes bij zich heeft, dan ruikt dat kleine neusje dat heel goed. Ze gaat dan bedelen, tegen mensen opspringen, voor de voeten lopen enz. Gedrag wat ik dus NIET wil en waar ik dan voor waarschuw.
Helaas komt het veel te vaak voor, dat zo iemand dan mijn waarschuwingen negeert en zegt: "o, jij ruikt zeker de snoepjes? Nou hier heb je er 1 hoor"... Zonder maar te vragen of het wel mag! Misschien heeft mijn hond wel een speciaal dieet, heeft ze allergieën... 'maar ach, dan is 1 zo'n klein snoepje toch niet zo erg'... JA! Dat is wél erg! Bovendien probeer ik haar het bedelen juist áf te leren, maar u leert het juist aan door haar te belonen voor haar gedrag.
Stel je voor, je loopt met je kleine peuter in de supermarkt en het klampt iedereen aan die wat lekkers in de kar heeft. En iedereen geeft daar dan maar wat van...
Of u staat net uw peuter toe te spreken dat hij iets niet mag doen en iemand zegt tegen het kind dat het lief is... hoe zou u zich voelen? Het komt ook niet ten goede aan de opvoeding, het werkt verwarrend voor het kind. Net zo goed als het verwarrend is voor een hond als de baas 'nee' zegt en een ander 'ja' doet.
Kleine hondjes leren dat ze niet tegen mensen op mogen springen is best moeilijk. Van grote honden vind men het niet zo fijn en accepteert het doorgaans niet. Maar zodra het kleine hondje met haar kleine pootjes tegen iemand aan gaat staan, is men meteen vertedert en geeft het aandacht. Dus beloont het gedrag wat ik als baas niet wil...
Ook die mensen die zeggen, 'het geeft niet hoor, ik heb toch een oude broek aan'... Ja, maar de hond weet dat niet, of iemand een oude of nieuwe of nette broek aan heeft. En bovendien...IK ALS BAAS WIL HET NIET!
Maar het lijkt wel of iedere hondenliefhebber tegenwoordig denkt het beter te weten dan de baasjes zelf. De hondenliefhebber die ook hondenkenner is, zal met dit soort dingen anders om gaan.
Ik heb bijvoorbeeld zelf altijd wel een zakje hondensnoepjes bij me. Maar ze krijgen daar niet altijd uit. Ze mogen er ook niet om bedelen en dat doen ze dan ook niet. Wanneer andere honden er aan snuffelen, krijgen ze ook niet. Het komt niet eens in me op om andermans honden hondenbrokjes te geven! Hoe leuk en lief die hond ook is.
Wat ik ook zeer vervelend vind, is wanneer anderen mijn honden denken te kunnen corrigeren.
Een voorbeeld, toen ik onze jack Russel nog had, weer wat jaartjes geleden. Die heeft als ras eigenschap dat hij moet blaffen. (het aanblaffen van b.v. een vos bij de jacht), maar ik wilde geen drukke blaffende hond in huis. Dus ging ik regelmatig lekker met hem wandelen en mocht hij bij de hondenzwemplas 'jagen' op een bal. Al mijn honden moeten eerst stil zijn voor ik de bal gooi, maar de Jack Russel moest eerst blaffen voor ik de bal gooide. Dat had ik hem zo geleerd zodat hij de drang om te blaffen toch mocht uiten. Soms waren er dan mensen die 'ssst' gingen roepen of iets dergelijks.
Ik weet niet wat ik lastiger vind, mensen die mijn honden belonen op gedrag wat ik niet wil, of corrigeren op gedrag wat ik wel wil, of corrigeren op gedrag waar ik ze zelf al voor aan pak...
Tegenwoordig lijkt iedere hondenbaas of liefhebber wel gedragstherapeut. De één zegt dit, de ander dat.
De baas zal de hond wel het beste kennen toch? En het is ook de baas die bepaald, niet de voorbijganger. Anders wordt het wanneer je extreme mishandeling ziet. Maar (te) veel mensen vinden het ook al mishandeling als je 'nee' zegt tegen je hond. En dat je alles op kunt lossen door er zo veel mogelijk hondenkoekjes in te stoppen...
Dus, als iemand niet om advies vraagt, dan is bemoeien ook vaak ongewenst. Maar dat kan ik dan misschien beter wel negeren dan corrigeren 😉
