Elke hond heeft de mogelijkheid tot communiceren. Wanneer een pup door mensen is grootgebracht, leert hij zijn (honden)taal niet en zal hij problemen hebben met andere honden. Ook wanneer de moederhond geen goede sociale vaardigheden had, zal de pup dit gedrag van haar over nemen. Wanneer de moeder b.v. visite of andere honden blaffend en grommend begroette, zal de pup dit zeer waarschijnlijk ook doen. De hond wordt tegenwoordig 'tweetalig' opgevoed. Hondentaal en mensentaal. Het probleem is, dat de mens de hondentaal niet allemaal vaardig is en de hond die communiceert met de mens, de baas, vaak niet begrepen wordt en daardoor gedrag vaak als ongewenst wordt bestempeld terwijl de hond 'gewoon wat wil zeggen'.
In de lichaamstaal van de honden komen uitingen voor (mimiek) , die door de mens bij bepaalde rassen 'ingefokt' zijn, wat verwarring kan brengen tussen honden.
Neem bv. de Buldog die door zijn uiterlijk altijd zijn tanden laat zien en door de te korte snuit altijd gromt (snurkt).
Hierdoor kan bij andere honden miscommunicatie ontstaan. Zo ook bij honden met rimpels die altijd 'fronsen'. Al deze uiterlijke kenmerken die door mensen aan de rassen zijn gegeven kan leiden tot miscommunicatie tussen honden.
Het 'zonder aanleiding aanvallen/aangevallen worden' kan dan ineens een andere betekenis krijgen.
Ook reageert de hond op de geuren- en lichaamstaal (zijn gemoedstoestend) van de baas. Zo kan een totaal sociale hond, ineens omslaan naar een hond die agressief op andere honden reageert, en dan meestal aan de lijn! omdat hij onzekere of angstige signalen krijgt van de baas. Twijfel en angst worden door de hond gezien als zwakte en zal de hond daar op reageren. Hoe hij daarop reageert, 'stoer' , onzeker of angstig is dan weer afhankeleijk van zijn karakter en wat hij als pup geleerd heeft.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Opmerking: Alleen leden van deze blog kunnen een reactie posten.