Gedegen opleiding en nieuwe inzichten

In discussies over hondengedrag schijnt het erg moeilijk te zijn om neutraal te blijven wat betreft methodes en denkwijzen. Natuurlijk is een ieder vrij om zijn inzichten en meningen te delen. Dat kan voor alle partijen leerzaam zijn.
Echter ben ik van mening dat wanneer iemand hulp zoekt voor zijn/haar hond met een probleem gedrag op een forum, er niet een ten koste van de hulpvrager, discussies moeten ontstaan over naar wat voor gedragstherapeut diegene zou moeten gaan. En dan bedoel ik in de trant van de één aanprijzen en de ander veroordelen. Prima als je iemand noemt die je kent of van weet en voorstelt.
Jammer dat er dan altijd mensen roepen dat men op zoek moet gaan naar een gedragstherapeut met een 'gedegen opleiding' en die 'de nieuwste ontwikkelingen bij houd'.

Mensen die een goede school zoeken voor hun kind, kijken naar een aantal dingen. Afstand is daarbij niet het belangrijkste. Wel de resultaten, de grootte van klassen en of de leermethode past bij hun kind. Daarnaast komen er nog opvoed belangen bij. Bijvoorbeeld of iemand een bepaald geloof of denkwijze aanhangt. Daar wordt dan vaak ook een passende school voor gezocht.
De keuze is dus aan de ouders/verzorgers.
Een leraar(es) voor een school moet een opleiding gedaan hebben om zijn/haar beroep uit te mogen oefenen. In het onderwijs voor kinderen, zijn geen verschillende denkwijzen. Misschien wordt er opvoedkundig her en der wat verschillend gewerkt. Leraren met een lange ervaring, zullen sneller in kunnen schatten wat een kind nodig heeft of wanneer er iets mis is en daar op in kunnen spelen. Maar over het algemeen is alles vastgelegd over de leerstof en hoe dat aangeleverd wordt. De diploma's van leerkrachten zijn erkend door de overheid en er is dus controle over.

Wanneer ik vraag op forums over wat nu een 'gedegen opleiding voor gedragstherapeut' is, blijft het stil. Of de één na de ander gaat de opleiding promoten waar hij/zij achter staat...
Er zijn een aantal opleidinstituten voor gedragstherapeut. Ze hebben allen hun eigen denkwijze en werkmethode.  Je hoeft geen ervaring te hebben als je een opleiding start.
Dus alles wat er op die opleiding geleerd wordt, is de visie van die opleiding. En zonder gedegen ervaring kun je niets toetsen aan jou visie, dus neem je snel aan dat wat je leert, ook zo is. Er zullen een hoop dingen overeenkomen, maar er zijn toch veel verschillen in de denkwijze van opleidingen. Dit valt ook op wanneer je discussies leest op hondenforums. Iedereen denkt er weer anders over.
Iedereen is vrij om een opleiding te doen. De diploma's zeggen alleen maar dat je die opleiding hebt afgerond en voldoet aan de denkwijze van die opleiding. Je wordt dus erkend door diezelfde opleiding. Maar niet door de overheid!
Wanneer er maar 1 methode zou zijn, was er maar 1 opleiding nodig en kon je met die ene methode alle honden helpen/trainen. Dat er zoveel denkwijzen zijn, komt denk ik omdat alle honden anders zijn. Elke hond, elke baas, elke omstandigheid is anders. Zelfs al lijken 2 gevallen op elkaar, dan nog is niets gelijk. Je moet elke hond, elke situatie op zichzelf bekijken en beoordelen. Wat bij de ene hond werkt, zal bij de andere niets uithalen, of niet voldoende. Elke hond, elk probleem, elk geval, moet je op zichzelf staand bekijken. Wanneer maar 1 manier van trainen de beste zou zijn, waren er niet zoveel verschillende denk en werkwijzen.
Bij het adviseren dat iemand een gedragstherapeut moet zoeken, zou ik dan ook liever adviseren om op zoek te gaan naar iemand, die goede resultaten boekt. Iemand waar jij je prettig bij voelt. Iemand die weet waar hij/zij mee bezig is. Hetzelfde advies voor mensen die zoeken naar een hondenschool. In plaats van te roepen dat men moet zoeken naar een hondenschool die volgens een bepaalde denkwijze en richting werkt, met gediplomeerde trainers.
Het feit dat er veel mensen zijn die van uit de ene hondenschool naar een andere gaan, omdat de 1e niet werkte, niet kon helpen of men er zich niet prettig voelde, zegt denk ik meer dan diploma's en erkenning door een bepaalde stroming. Namelijk, dat ook dat een persoonlijke keuze is en niet maar één methode de beste manier van trainen is .

Dan nog de opmerking die je veel hoort over het bijhouden van nieuwe ontwikkelingen....
Nu lees ik die ontwikkelingen en onderzoeken graag, maar wel kritisch! Ik ben niet iemand die alles klakkeloos aan neemt als de waarheid omdat een paar studenten een nietszeggend onderzoek hebben gedaan en daar een naam aangeven. Een onderzoek dat niet nog eens over wordt gedaan met honden met een andere energie. Wanneer je een 'onderzoek' doet met een paar asielhonden en een paar onervaren studenten die iets willen aantonen... kun je dat dan zien als serieus onderzoek? Wanneer een paar ervaren mensen met stabiele, onder discipline opgevoede honden dezelfde test zouden doen en het anders benoemen, dan heb je immers een heel andere uitslag!
Dus wat is de waarde van 'nieuwe ontwikkelingen'? Wanneer men een wetenschappelijk onderzoek doet, emotieplekken test in de hersenen van honden, dan is het wetenschappelijk aangetoond dat honden emoties hebben. Maar dat was allang bekend. Er is niet uitgekomen hoe honden onderling met hun emoties omgaan. Zodra je dat dan vertaald naar menselijke emoties en dus op een menselijke wijze met die emoties om gaat, krijg je eerder problemen.

Op het moment is Jo Frost in Nederland, Supernanny. Als ik dat bekijk, kan ik zoveel terug koppelen naar honden. Een hond kun je niet verbaal uitleggen wat je wilt of wat er fout ging. Maar verder werkt het op vele vlakken hetzelfde qua discipline. Kinderen én honden gaan op zoek naar grenzen.
Er is een tijd geweest, dat men dacht dat kinderen het zelf moesten uitzoeken. Dat je ze vrij moest laten en niet remmen in hun ontwikkeling door regelgeving en zaken als discipline.
We weten allemaal wat daar van gekomen is. Men kwam er achter dat kinderen toch weldegelijk sturing nodig hebben. O.k, we slaan ze niet meer met een liniaal op de vingers, maar het is duidelijk dat een kind grenzen nodig heeft. Dus ook aangeven dat er dingen zijn die niet mogen. En daarnaast een passende beloning bedenken. Een kind stop je immers ook niet de hele dag vol met snoep en koek... ze moeten dingen verdienen. Dat hoort ook bij de ontwikkeling.
Pas laaide er even een discussie op over de methode van Supernanny, dat het op een afkoelplek zetten van een kind ouderwets en mishandeling zou zijn. Dat werd heel snel de kop ingedrukt. Er kwamen heel veel reactie op, dat we de vrije opvoeding hebben gehad. Nog de schade ondervinden van die generatie en dat kinderen weldegelijk opvoeding/sturing nodig hebben.

Maar o wee als het over honden gaat! Zodra je over begrippen als dominantie, afdwingen door de hond,  discipline of corrigeren begint, ben je ouderwets! De fase die we met kinderen hebben gehad met de 'vrije opvoeding', wordt in mijn ogen vreselijk overdreven wat de opvoeding en denkwijze bij honden betreft. Als een kind niet gehoorzaam is en de boel bij elkaar krijst of de ouders slaat, zit daar een consequentie aan. Daar is iedereen het over eens...Als een hond blaft, bijt of zich misdraagt, wordt het meestal afgeleid met lekkers... in mijn ogen beloont voor het verkeerde gedrag. Het foute gedrag levert immers uiteindelijk  altijd wat op? We laten van honden alles toe, we passen ons helemaal aan de hond aan, omdat die anders 'onderdrukt wordt in de ontwikkeling' en angstig en onzeker wordt...
Terwijl de oorzaak van de meeste problemen nu juist zitten in het geen grenzen geven. Niet aangeven wat je juist niet wilt. De mens mag niets doen wat de hond niet prettig vindt, terwijl de hond alles doet wat de mens niet prettig vindt. Aan de lijn trekken, voor je voeten lopen, bijten, je omver springen etc...
Maar daarbij, elke hond is anders. Elke hond zal op bepaalde omstandigheden anders reageren. Bij de één is fout gedrag makkelijk om te zetten met afleiden/negeren. Bij een andere hond moet je meer duidelijkheid geven. De ene baas straalt van zichzelf autoriteit uit en heeft minder moeite met bepaalde energie honden, dan iemand die van zichzelf een onzeker type is dat alles uit de kast moet halen om iets van een hond gedaan te krijgen.
Nee, het is in de hondenwereld niet zwart wit. Er zijn heel wat tinten grijs en dus heel wat manieren van omgang, training en opvoeding van honden en als je de juiste manier bij een hond, situatie en baas weet toe te passen... dan ben je een goede gedragstherapeut....
Laten we daar onderling dan nu eens iets minder krampachtig over doen.