Enkele jaren geleden zorgde de Noorse Turid Rugaas (boek is te koop via de website www.cazanshondencentrum.nl onder ‘boeken’ ) voor een ware doorbraak van inzichten in het gebruik van lichaamstaal door honden om conflicten te voorkomen en stress te laten afvloeien. Haar boek ‘Kalmerende Signalen’ beschrijft een veelvoud van lichaamshoudingen en gedragingen die honden gebruiken in hun communicatie. Het herkennen van deze kalmerende signalen helpt om uw hond beter te begrijpen en kunnen zelfs door ons gebruikt worden om de omgang met de hond te verbeteren.
Honden zijn net als hun voorouder de wolf sociale dieren. Om echter te kunnen leven in een groep is goede communicatie onontbeerlijk. Samenleven en samenwerken zijn niet mogelijk zonder elkaars bedoelingen duidelijk over te kunnen brengen of te begrijpen. Dat honden hiervoor lichaamstaal en geurentaal gebruiken is algemeen bekend. Vaak wordt hierbij echter de nadruk gelegd op de dominante en onderdanige lichaamshoudingen die een hond kan tonen. Ze kunnen echter veel meer met hun lichaamstaal. Ze beheersen ook signalen waarmee mogelijke conflicten kunnen worden voorkomen en stress bij zichzelf en de ander kunnen worden verminderd: kalmerende signalen.
Kalmerende signalen worden gebruikt in de communicatie tussen honden onderling, maar ook naar mensen toe. Het herkennen ervan helpt dus uw hond beter te begrijpen. Maar volgens Turid Rugaas is er meer: wijzelf kunnen de kalmerende signalen ook gebruiken om de hond gerust te stellen!
Een van de kalmeringssignalen die honden gebruiken wanneer ze een andere hond tegenkomen, is het naderen in een boog. Ze lopen niet recht op elkaar af, maar naderen in een halve cirkel. Hierbij wordt de zijkant van het lichaam getoond. Dat geeft een goed zicht op gehele lichaam en wat dat lichaam uitdrukt. Het niet frontaal maar juist omzichtig naderen geeft de boodschap ‘ik heb niets kwaads in de zin’. Tijdens een wandeling met loslopende honden zult u dit gedrag regelmatig kunnen observeren. Zelf kunt u het echter ook gebruiken als u een vreemde hond nadert. Rechtstreeks op hem aflopen kan als heel bedreigend worden ervaren, en daarmee angst of agressie opwekken!
Wegkijken is ook zo’n signaal dat aangeeft dat de hond het goed bedoeld. Recht in de ogen kijken (aanstaren) is voor honden een teken van dreiging. Door juist de blik (en eventueel het hoofd) af te wenden en rechtstreeks oogcontact te mijden wordt de vriendelijke intentie duidelijk gemaakt.
Het kalmeert daarmee de andere hond: hij hoeft niet bang te zijn voor de ander.
Mensen die heftig mopperen of zelfs schreeuwen tegen hun hond, interpreteren dit signaal van hun hond wel eens verkeerd. Het wegkijken door de hond wordt dan beschouwd als het negeren van de baas, terwijl de hond zijn baas juist wel als intimiderend ervaart en hem probeert te kalmeren!
Zo kunnen ook signalen als plotseling heel geïnteresseerd aan de grond snuffelen, langzaam bewegen (traag naderen) en gapen bedoeld zijn als kalmerende signalen voor zichzelf en de ander, maar door de mens ervaren worden als ronduit ongehoorzaam. Natuurlijk moet alles bezien worden in de context van de situatie en in samenspel met andere lichaamssignalen. Duidelijk is echter dat honden over vele signalen beschikken om stress en conflicten te vermijden. In dit stukjel worden slechts enkele voorbeelden van kalmerende signalen beschreven, in de hoop u te interesseren voor dit onderwerp. We kunnen u van harte aanbevelen het boek ‘Kalmerende Signalen’ van Turid Rugaas te lezen. Daarnaast zijn er vele sites op Internet die dit onderwerp uitgebreid bespreken.
Resumerend:
Honden gebruiken in hun communicatie lichaamshoudingen en gedragingen die bedoeld zijn om conflicten te voorkomen en stress te vermijden. Dit noemen we ‘kalmerende signalen’.
Deze kalmerende signalen gebruiken honden onderling, maar ook in hun gedrag naar ons toe. Kennis van deze kalmerende signalen helpt dan ook uw hond beter te begrijpen.
zondag 2 oktober 2011
maandag 5 september 2011
Gediplomeerde trainers/gedragstherapeuten maken fout op fout!
Het beroep hondentrainer en gedragstherapeut, is nog steeds een vrij beroep.
Er zijn mensen die roepen dat er veel gedragstherapeuten zonder opleiding fouten maken. Dat zal best zo zijn, maar het wil niet zeggen, dat alle gedragstherapueten/trainers zonder certificaat of diploma slecht zijn!
En het wil ook niet zeggen dat al die gedragstherapeuten/trainers met certificaat altijd alles goed doen!
Helaas komen wij zo vaak mensen tegen met een hond met gedragsproblemen, die al dure conculten hebben gehad van trainers/gedragstherapeuten. Mensen die bewust kozen voor een gedragstherapeut met een diploma van een bekende hondenschool.
Termen als 'geflipte hond' worden gegeven aan onzekere, drukke enthousiaste honden en als oplossing wordt doorgaans een pot hondensnoepjes aanbevolen.
Zo hebben we nu een hond in rehabilitatie, die wat problemen had. Ze kon niet goed overweg met andere honden, ze trok aan de riem, autorijden leverde stress op en ze was bang van veel dingen.
Toen we bij haar baasjes thuis kwamen, zagen we een erg onzekere hond, die niet wist wat er van haar verwacht werd. Ze had puppycursus gehad, bij een bekende hondenschool met gecertificeerde trainers en er is een gediplomeerde gedragstherapeut bij geweest van de zelfde bekende hondenschool. Een onzekere hond, die niet weet wat er van haar verlangt wordt omdat ze geen leiding krijgt, wordt dan benoemt als 'geflipt', stop er wat hondensnoepjes in en zoek het verder maar uit!
Ik kan daar zo boos om worden! We komen zo vaak mensen tegen die met de hond op cursus zijn geweest, of waar een (gediplomeerde!) gedragstherapeut is geweest voor veel geld en waarvan we standaard horen dat hen niet geleerd is hoe een hond in elkaar zit, de psygologie van de hond, hoe je een hond moet lezen, en hoe je de hond moet opvoeden. Problemen worden niet opgelost. Alleen maar kunstjes aangeleerd met heel veel honden snoepjes.
Wanneer mensen met een hond met een gedragsprobleem terecht komen bij bepaalde hondenscholen, worden ze vaak uit de groep gezet, want met dat gedrag kunnen ze niets! En daar gaan mensen nu voor naar een hondenschool met gecertificeerde trainers!
Ook hebben wij al mee gemaakt dat een vraag aan dé bekende hondenschool, van iemand met een over enthousiaste hond die niet overweg kon met andere honden, puur op haar mail beantwoord werd met de mededeling dat ze de hond maar beter in konden laten slapen... IPV de helpende hand te bieden om de hond te leren hoe hij wél met andere honden om moest gaan. Maar blijkbaar weten ze dat zelf niet!
Aangezien tegenwoordig elk probleem opgelost lijkt te worden door negeren of belonen.
Als je een hond iets af wilt leren, doe je dat niet met negeren, want dan leert de hond simpelweg niet dat het niet mag! Hoeveel paar schoenen moet je een pup b.v. op laten kauwen en hoe beloon je het als een pup even niet aan je schoenen zit? Hoe moet je het negeren als een hond al zover is, dat deze de baas gaat corrigeren door te bijten?
De opleidingen tot trainer of gedragstherapeut die gegeven worden, kosten veel geld, zijn gebaseerd op een gedachte waar niet iedereen zich in kan vinden. Bovendien schijn je geen ervaring met honden te hoeven hebben!! Dat is volgens mij hetzelfde als dat ik 10 jaar ervaring heb met het werken met kinderen, maar altijd als vrijwilligster en niet gediplomeerd, waardoor ik dus het beroep 'peuterjuf' niet uit mag voeren, maar in principe hetzelfde, misschien wel meer, kennis heb door alle ervaring dan een jong meisje dat net van de opleiding af komt.
Of hetzelfde als dat iemand wel zelf 10 kinderen mag krijgen, maar als je dan op de kleinkinderen wilt gaan passen, heb je ineens een SPW opleiding nodig...
Of iemand met veel talent de mooiste kunstwerken maakt, maar zich, zonder kunstacademie, geen kunstenaar zou mogen noemen...
Mensen die in de praktijk al heel lang met honden werken en weten hoe honden onderling met elkaar om gaan, hebben mijns inziens meer kennis dan degene zonder die ervaring en alles maar klakkeloos aannemen wat de mensen zeggen die het zogenaamd allemaal beter weten!
Want de meeste hondentrainers, zijn bij een vereniging ooit zelf begonnen om hun eigen hond te (laten) trainen, vonden het er zo gezellig, dat ze zelf ook les wilde geven en deden een cursus bij dezelfde hondenschool om te leren hoe ze de methode die daar geleerd word, door moeten geven aan anderen. En dan zijn het ineens gecertificeerde hondentrainers... maar weten met een hond met 'afwijkend gedrag' geen raad!
De opleiding is éénzijdig, omdat ze een theorie aangeleerd wordt die niet iedereen ondersteund.
En als je geen andere ervaringen hebt met honden, geen vergelijkingsmateriaal, dan neem je dat aan als dé waarheid. Terwijl b.v. de originele clickertraining helemaal niet continu met snoepjes beloont! Dat is bedacht door iemand met aandelen bij hondenvoer fabrieken...dat zal de rede wel zijn dat iedereen tegenwoordig denkt dat er geen andere beloning mogelijk is dan voedsel!
Mijn conclusie is, dat heel veel trainers/gedragstherapeuten met certificaat en/of diploma, ook heel veel hondeneigenaren op het verkeerde been zetten, waardoor heel veel problemen niet opgelost worden, maar alleen verergeren, soms tot de dood van de hond er op volgt, onnodig!
Mensen laten zitten, die op zijn, geen energie meer hebben om de hond al die aandacht te geven, en het daarom maar opgeven, terwijl de oplossing zo simpel kan zijn, vind ik ronduit schandalig!
En dit eerder uit eigen belang, niet willen aannemen dat een hond toch wel degelijk leiding nodig heeft? Niet toe willen geven dat ze het wel eens fout zouden kunnen hebben? Puur om het onhebbelijke eigenzinnige gedoe in de hondenwereld!
Er zijn mensen die roepen dat er veel gedragstherapeuten zonder opleiding fouten maken. Dat zal best zo zijn, maar het wil niet zeggen, dat alle gedragstherapueten/trainers zonder certificaat of diploma slecht zijn!
En het wil ook niet zeggen dat al die gedragstherapeuten/trainers met certificaat altijd alles goed doen!
Helaas komen wij zo vaak mensen tegen met een hond met gedragsproblemen, die al dure conculten hebben gehad van trainers/gedragstherapeuten. Mensen die bewust kozen voor een gedragstherapeut met een diploma van een bekende hondenschool.
Termen als 'geflipte hond' worden gegeven aan onzekere, drukke enthousiaste honden en als oplossing wordt doorgaans een pot hondensnoepjes aanbevolen.
Zo hebben we nu een hond in rehabilitatie, die wat problemen had. Ze kon niet goed overweg met andere honden, ze trok aan de riem, autorijden leverde stress op en ze was bang van veel dingen.
Toen we bij haar baasjes thuis kwamen, zagen we een erg onzekere hond, die niet wist wat er van haar verwacht werd. Ze had puppycursus gehad, bij een bekende hondenschool met gecertificeerde trainers en er is een gediplomeerde gedragstherapeut bij geweest van de zelfde bekende hondenschool. Een onzekere hond, die niet weet wat er van haar verlangt wordt omdat ze geen leiding krijgt, wordt dan benoemt als 'geflipt', stop er wat hondensnoepjes in en zoek het verder maar uit!
Ik kan daar zo boos om worden! We komen zo vaak mensen tegen die met de hond op cursus zijn geweest, of waar een (gediplomeerde!) gedragstherapeut is geweest voor veel geld en waarvan we standaard horen dat hen niet geleerd is hoe een hond in elkaar zit, de psygologie van de hond, hoe je een hond moet lezen, en hoe je de hond moet opvoeden. Problemen worden niet opgelost. Alleen maar kunstjes aangeleerd met heel veel honden snoepjes.
Wanneer mensen met een hond met een gedragsprobleem terecht komen bij bepaalde hondenscholen, worden ze vaak uit de groep gezet, want met dat gedrag kunnen ze niets! En daar gaan mensen nu voor naar een hondenschool met gecertificeerde trainers!
Ook hebben wij al mee gemaakt dat een vraag aan dé bekende hondenschool, van iemand met een over enthousiaste hond die niet overweg kon met andere honden, puur op haar mail beantwoord werd met de mededeling dat ze de hond maar beter in konden laten slapen... IPV de helpende hand te bieden om de hond te leren hoe hij wél met andere honden om moest gaan. Maar blijkbaar weten ze dat zelf niet!
Aangezien tegenwoordig elk probleem opgelost lijkt te worden door negeren of belonen.
Als je een hond iets af wilt leren, doe je dat niet met negeren, want dan leert de hond simpelweg niet dat het niet mag! Hoeveel paar schoenen moet je een pup b.v. op laten kauwen en hoe beloon je het als een pup even niet aan je schoenen zit? Hoe moet je het negeren als een hond al zover is, dat deze de baas gaat corrigeren door te bijten?
De opleidingen tot trainer of gedragstherapeut die gegeven worden, kosten veel geld, zijn gebaseerd op een gedachte waar niet iedereen zich in kan vinden. Bovendien schijn je geen ervaring met honden te hoeven hebben!! Dat is volgens mij hetzelfde als dat ik 10 jaar ervaring heb met het werken met kinderen, maar altijd als vrijwilligster en niet gediplomeerd, waardoor ik dus het beroep 'peuterjuf' niet uit mag voeren, maar in principe hetzelfde, misschien wel meer, kennis heb door alle ervaring dan een jong meisje dat net van de opleiding af komt.
Of hetzelfde als dat iemand wel zelf 10 kinderen mag krijgen, maar als je dan op de kleinkinderen wilt gaan passen, heb je ineens een SPW opleiding nodig...
Of iemand met veel talent de mooiste kunstwerken maakt, maar zich, zonder kunstacademie, geen kunstenaar zou mogen noemen...
Mensen die in de praktijk al heel lang met honden werken en weten hoe honden onderling met elkaar om gaan, hebben mijns inziens meer kennis dan degene zonder die ervaring en alles maar klakkeloos aannemen wat de mensen zeggen die het zogenaamd allemaal beter weten!
Want de meeste hondentrainers, zijn bij een vereniging ooit zelf begonnen om hun eigen hond te (laten) trainen, vonden het er zo gezellig, dat ze zelf ook les wilde geven en deden een cursus bij dezelfde hondenschool om te leren hoe ze de methode die daar geleerd word, door moeten geven aan anderen. En dan zijn het ineens gecertificeerde hondentrainers... maar weten met een hond met 'afwijkend gedrag' geen raad!
De opleiding is éénzijdig, omdat ze een theorie aangeleerd wordt die niet iedereen ondersteund.
En als je geen andere ervaringen hebt met honden, geen vergelijkingsmateriaal, dan neem je dat aan als dé waarheid. Terwijl b.v. de originele clickertraining helemaal niet continu met snoepjes beloont! Dat is bedacht door iemand met aandelen bij hondenvoer fabrieken...dat zal de rede wel zijn dat iedereen tegenwoordig denkt dat er geen andere beloning mogelijk is dan voedsel!
Mijn conclusie is, dat heel veel trainers/gedragstherapeuten met certificaat en/of diploma, ook heel veel hondeneigenaren op het verkeerde been zetten, waardoor heel veel problemen niet opgelost worden, maar alleen verergeren, soms tot de dood van de hond er op volgt, onnodig!
Mensen laten zitten, die op zijn, geen energie meer hebben om de hond al die aandacht te geven, en het daarom maar opgeven, terwijl de oplossing zo simpel kan zijn, vind ik ronduit schandalig!
En dit eerder uit eigen belang, niet willen aannemen dat een hond toch wel degelijk leiding nodig heeft? Niet toe willen geven dat ze het wel eens fout zouden kunnen hebben? Puur om het onhebbelijke eigenzinnige gedoe in de hondenwereld!
maandag 18 juli 2011
wetenschap en ervaring botst
http://www.welingelichtekringen.nl/misverstand-je-hond-wil-niet-de-baas-van-de-roedel-worden.html
Citaat;
jaja, meneer is dus geen trainer... dat verklaart een hoop, ik ben benieuwd waar meneer de wetenschapper zijn kennis dan vergaart heeft? Als je de wolven buiten beschouwing laat en puur kijkt naar een samen levende roedel honden, zijn er wel degelijk roedel regels. Met een leider.
Honden die geen leiding krijgen gaan allerlei probleem gedrag vertonen.
Niet straffen... wel corrigeren.. doen honden onderling namelijk ook en als de ene hond een andere corrigeert, met blaf,bijt of duw met de poot, maar ook het neerpinnen (op de zij leggen/gooien) is dat om aan te geven dat hij een gedrag van de ander niet accepteert en er is dan geen andere hond die 'aaaach' zegt! Want corrigeren is duidelijke taal!
Belonen moet je doen op het juiste moment, als de hond in de juiste status is. Met de hele dag snoepjes in de hond stoppen op de verkeerde momenten maakt niet dat de hond gaat luisteren, het leert hem alleen dat hij wat krijgt als hij dat gedrag vertoont.
of je nu wel of niet de hond met een wolf vergelijkt, je kunt niet om het gedrag van een groep stabiele honden heen.
En daarin wordt niet de hele dag gevochten om een plek in de groep, of om van plek te wisselen. Als alle regels en rangen duidelijk zijn, is dat niet nodig. Wel wordt er gedrag dat niet geaccepteerd wordt gecorrigeert.
En soms is er affectie, contactliggen of verzorging, maar er is geen hond die, als de anderen netjes volgen, een extra brokje aan de rest geeft of ze een likje gaat geven....Ze willen er alleen maar bij horen.
Overigens is er in een onstabiele groep, waar geen duidelijke leiding is, veel onrust. Omdat er honden zijn die onzeker worden en 'dominante' honden de leiderstaak op zich (moeten) nemen. Omdat een groep zonder duidelijke regels en wederzijds respect en (geaccepteerde)taakverdeling nu eenmaal niet kan functioneren.
Citaat;
"Misverstand: je hond wil niét de baas van de roedel worden"
Generaties hondenbezitters zijn in eindeloze puppy-cursussen doordrongen van het feit dat honden eigenlijk wolven zijn, dat ze jou zien als onderdeel van hun roedel; dat ze de baas willen zijn van die roedel en dat je dus de strijd moet aangaan om te winnen van Bonzo, omdat hij anders van jou wint.
Maar volgens professor John Bradshaw slaat dat nergens op. Honden willen geen controle krijgen over jou, maar over zichzelf, zegt hij.
De wolven waarvan de hond mogelijk afstamt leven niet meer. De wolven waarmee honden worden vergeleken zijn ofwel de Amerikaanse wolven - want daarvan zijn er nog genoeg - of de geslepen Europese wolven. Dat zijn de weinige overlevenden van een eeuwenlange uitroeiing en dus niet erg geschikt als beeld van de gemiddelde wolf.
Volgens Bradshaw verstaan we onze hond niet als we hem blijven verdenken van machtswellust in de roedel.
Als je honden wilt leren zich zo te gedragen dat samenleven tussen hond en mens zo prettig mogelijk verloopt, dan moet je hem niet straffen, maar belonen en hem waarderen als hij iets aardigs doet.
Bradshaw is geen hondertrainer. Hij is wetenschapper die een groot misverstand ziet waar hond en mens onder lijden.
Hij heeft er een boek over geschreven: In defence of dogs. Nog niet vertaald, maar volgens The Guardian een verplicht boek voor iedere hondenbezitter.
jaja, meneer is dus geen trainer... dat verklaart een hoop, ik ben benieuwd waar meneer de wetenschapper zijn kennis dan vergaart heeft? Als je de wolven buiten beschouwing laat en puur kijkt naar een samen levende roedel honden, zijn er wel degelijk roedel regels. Met een leider.
Honden die geen leiding krijgen gaan allerlei probleem gedrag vertonen.
Niet straffen... wel corrigeren.. doen honden onderling namelijk ook en als de ene hond een andere corrigeert, met blaf,bijt of duw met de poot, maar ook het neerpinnen (op de zij leggen/gooien) is dat om aan te geven dat hij een gedrag van de ander niet accepteert en er is dan geen andere hond die 'aaaach' zegt! Want corrigeren is duidelijke taal!
Belonen moet je doen op het juiste moment, als de hond in de juiste status is. Met de hele dag snoepjes in de hond stoppen op de verkeerde momenten maakt niet dat de hond gaat luisteren, het leert hem alleen dat hij wat krijgt als hij dat gedrag vertoont.
of je nu wel of niet de hond met een wolf vergelijkt, je kunt niet om het gedrag van een groep stabiele honden heen.
En daarin wordt niet de hele dag gevochten om een plek in de groep, of om van plek te wisselen. Als alle regels en rangen duidelijk zijn, is dat niet nodig. Wel wordt er gedrag dat niet geaccepteerd wordt gecorrigeert.
En soms is er affectie, contactliggen of verzorging, maar er is geen hond die, als de anderen netjes volgen, een extra brokje aan de rest geeft of ze een likje gaat geven....Ze willen er alleen maar bij horen.
Overigens is er in een onstabiele groep, waar geen duidelijke leiding is, veel onrust. Omdat er honden zijn die onzeker worden en 'dominante' honden de leiderstaak op zich (moeten) nemen. Omdat een groep zonder duidelijke regels en wederzijds respect en (geaccepteerde)taakverdeling nu eenmaal niet kan functioneren.
zondag 19 juni 2011
honden versus wolven
Er is al lange tijd discussie over of honden nu echt wel net als wolven zijn.
Je leest dan ook veel over onderzoeken bij roedels wolven. Zowel in het wild als in de dierentuin.
Maar het valt mij op dat er geen of weinig materiaal is over onderzoeken naar een roedel honden. Ook de onderzoeken die er gedaan zijn, was er sprake van zwerfhonden, terwijl er door vele geroepen wordt dat de huishond niet te vergelijken is met de wilde wolf.
Onderzoeken die gedaan zijn en gepubliceerd, zoals dit artikel; http://vorige.nrc.nl/wetenschap/article2273180.ece/Honden_voelen_geen_schuld,_wel_angst_voor_straf , waarbij de titel een interpretatie is van de journalist en er in het artikel wordt gezegd:
De titel die de journalist geeft aan het artikel, wordt onthouden, verkeerd begrepen/geïnterpreteerd, het onderzoek zelf wordt niet of nauwelijks gelezen. Andere onderzoeken zijn gedaan door een paar studenten die een bepaald gedrag aan wilde tonen. Met de manier van onderzoek zoals zij deden, kun je aantonen wat je wilt. Anders denkende hadden er een heel ander resultaat uit gehaald.
Het is dus OOK van belang door wie en HOE het onderzoek is gedaan en of het onderzoek door onafhankelijke onderzoekers is gedaan.
En zo komt men dus aan nieuwe theorieën!
Het bestuderen van wolven gedrag is heel wat anders dan het bestuderen van een roedel in huis levende honden.
Daarmee zeg ik niet dat de hond helemaal geen erfelijk materiaal van de wolf meer heeft, veel van het gedrag van de huishond is te vergelijken met wolvengedrag. Maar het gedrag van de huishond is beïnvloed door de mens.
Wolven en wilde honden lopen niet aan een lijntje en krijgen niet 2 keer per dag een bak brokken voor gezet. Ze moeten zorgen voor hun eigen veiligheid en voedsel en zijn daardoor nog afhankelijker van de roedel.
Maar bij het bestuderen van een roedel huishonden, kom je zeker wel tot de conclusie dat er een rangorde is. Een hiërarchie met een leider.
Is er geen consequente leider aanwezig, dan ontstaan er allerlei problemen.
Dit wordt vaak verworpen door gedragstherapeuten en hondenscholen/trainers.
Waar men dan waarschijnlijk vergeet dat er vele diersoorten zijn die in groepen leven waar orde moet heersen en een dominante leider aanwezig is om orde te handhaven. Ook bij de mens! Het zou toch een rommeltje worden wanneer er op de werkvloer geen leiding is en iedereen maar wat doet?
Dan krijg je ruzies over taken die gedaan moeten worden, er zijn meer die dezelfde taak willen doen of niemand die de verantwoording over een taak wil nemen. Een leider, chef, directie, manager etc. zoekt de juiste mensen voor de taken en geeft aanwijzingen hoe het uit te voeren. Doe je het niet goed, dan krijg je een berisping.
Er wordt bepaald welk gedrag er wenselijk is naar collega's en klanten etc.
Inspraak door personeel wordt bij goede ideeën gewaardeerd, andere ideeën gaan de prullenbak in.
Een leidinggevende heeft zijn functie meestal te danken aan goede studie en vooral lange ervaring. Maar wordt hij 'te oud' en kan hij niet meer goed functioneren, dan wordt hij al snel vervangen door een jongere leidinggevende. Maar ook die zal de functie pas krijgen na bewezen te hebben goed te kunnen functioneren en vaardigheden te bezitten die nodig zijn bij de functie!
De leiding die gegeven wordt in een bedrijf, wordt gezien als normaal. Er is niemand die zich 'onderdrukt' voelt door een leidinggevende, maar zich prettig voelt bij het feit dat hij weet wat van hem of haar verwacht wordt, mits de leidinggevende zijn taken goed uit voert, bij de mens komen er namelijk wel menselijke gevoelens en emotie bij kijken!
Een nieuwe jonge werknemer, die net van school komt, wordt geacht zich naar de oudere/meerdere te schikken en kan met zijn vragen bij zijn meerdere terecht. De leidinggevende heeft ook de verantwoording over het personeel. Hij moet ook zorgen voor orde en veiligheid op de werkvloer.
Alleen op die manier kan een bedrijf goed functioneren.
En hiermee is dus aangetoond dat de mens ook graag onderdeel uit maakt van een 'roedel', een 'kudde' een groep.
En dat als er goede leiding is, het niet nodig is dat er onderling onenigheid is.
Zo werkt het in een roedel honden ook. Als het goed is, is er een menselijke leider. Maar dit bemoeilijkt het leiding geven, want de mens is geen hond en de hond begrijpt dus niets van menselijk redeneren en emoties.
Geeft de mens niet (voldoende) leiding aan zijn hond(en), dan gaat de hond zich 'misdragen. Zijn er meerdere honden in huis die geen goed leiding krijgen van de mens, dan zullen er onder de honden onderling ook onenigheid ontstaan. Wanneer de mens niet duidelijk maakt wat deze van de honden verwacht, zal 1 van hen de leiding overnemen. Dit gaat dus niet per definitie gepaard met agressie, maar er kunnen tussen de honden wel gevechten ontstaan en de baas kan lelijke bijtwonden oplopen wanneer de baas toch enigszins probeert in te grijpen, maar omdat deze dat recht niet heeft, in de ogen van de hond, is de hond genoodzaakt zijn mens hier voor te corrigeren. Bij onvoldoende leiding kan de hond ook onzeker worden, omdat deze niet weet wat er van hem verwacht wordt en hij zelf niet de capaciteiten heeft om de leiderstaken op zich te nemen. Uit onzekerheid kan de hond ook gaan bijten, omdat hij ergens weet dat er bij de leiderstaken het corrigeren van ongewenst gedrag hoort. De reactie van zijn mens zal hem dan nog onzekerder maken.
Het leven in een stabiele roedel, met een leider die duidelijk en consequent is, zul je weinig of geen onenigheid tegen komen.
Wanneer de taakverdeling duidelijk is, en een ieder daar tevreden mee is, is de groep rustig en vredig. Er hoeft dus niet de hele dag gecorrigeerd te worden en gevochten om een bepaalde plek!
Maar, en daar heb ik al eerder over geschreven, wanneer er een andere hond de roedel betreed, zal deze heel duidelijk verteld moeten worden wat de regels zijn en worden overtredingen weldegelijk gecorrigeerd. Nu is het in de eerste plaats de taak van de leider om aan te geven wat de regels zijn en hoe hij/zij het hebben wil. Maar de roedelgenoten zullen daar wel bij helpen. Wanneer dit dus stabiele honden zijn, hoeft dit ook niet uit te lopen op gevechten. De roedelgevechten waar vele het zo vaak over hebben, of de 'pack atack', komt dan ook alleen voor wanneer de groep honden niet stabiel is, maar er onzekere, dominante en of bange honden tussen zitten, dus honden die niet in balans zijn.
Een roedel honden die in balans, is dus ook een hele goede hulp bij het rehabiliteren van honden.
Het klopt dus wel wanneer er gezegd wordt dat er binnen een groep honden ook niet de hele tijd gecorrigeerd wordt, maar daar is wel wat aan vooraf gegaan! Zoals je kunt concluderen bij de studie naar de opvoeding van een nestje pups tussen een groep honden. De kleintjes moeten gaandeweg leren wat er van hen verwacht wordt en worden op allerlei manieren gestuurd.
Ook met correctie! Zijn de pups groter en maken ze deel uit van die roedel, dan weten ze dus wat er van hen verwacht wordt en hoeven ze niet meer steeds te zoeken naar hun plaatst. Maar de pups verhuizen, vaak te vroeg!!! naar een nieuw huishouden, waar het helemaal niet duidelijk is wat er verwacht wordt , wie welke taak heeft en dus moet de pup daar wel op zoek naar duidelijkheid. Dan begint zijn opvoeding dus weer op nieuw.
En wordt hem niet duidelijk gemaakt waar de grenzen liggen, dan zal hij die met 4 poten betreden. En dan kan je dus een probleempup krijgen. Die met 8 weken al in handen en voeten bijt en de meubels sloopt en in huis plast en de behoefte doet. Begint u meteen met duidelijk te maken dat u degene bent die alles bepaald en wat er van de pup verwacht wordt, dus wel corrigeren wanneer hij b.v. uw dure schoenen sloopt om te laten weten dat dit niet getolereerd wordt en hem duidelijk maakt wat de regels zijn, dan zult u, net als bij een klein kind, in het begin misschien veel bezig zijn met 'nee' en correctie, maar als uw leiderschap geaccepteerd is en de taak/plaats van de hond duidelijk, heeft u de rest van de hond zijn leven daar plezier van en krijgt u die band die u zo graag wilde met de hond en doet de hond alles voor u, omdat deze u respecteert als leiding gevende die niet bang is voor discipline! Dit respect krijgt u NIET door voor elk gedane opdrachtje een beloning snoepje te geven! Je kunt wel truckjes aanleren met beloning, maar zorg dan dat er na 1 á 2 keer belonen gestopt wordt met voerbeloning! Geef je altijd na elk dingetje iets lekkers, dan doet de hond alleen nog maar wat voor je als je lekkers in de hand hebt. Je hebt namelijk de hond zelf aangeleerd dat dit erbij hoort!
Je leest dan ook veel over onderzoeken bij roedels wolven. Zowel in het wild als in de dierentuin.
Maar het valt mij op dat er geen of weinig materiaal is over onderzoeken naar een roedel honden. Ook de onderzoeken die er gedaan zijn, was er sprake van zwerfhonden, terwijl er door vele geroepen wordt dat de huishond niet te vergelijken is met de wilde wolf.
Onderzoeken die gedaan zijn en gepubliceerd, zoals dit artikel; http://vorige.nrc.nl/wetenschap/article2273180.ece/Honden_voelen_geen_schuld,_wel_angst_voor_straf , waarbij de titel een interpretatie is van de journalist en er in het artikel wordt gezegd:
De staart tussen de benen, plat gevouwen oren, rollen op de rug, likken, een pootje optillen; vele hondenbezitters zouden toch zweren dat hun huisdier zich schuldig kan voelen.
Maar nee: een ongehoorzame hond doet dit alles niet uit schuldbesef, maar als reactie op zijn boze baasje. Sterker nog, juist een onschuldige hond vertoont de ‘schuldsymptomen’ nog sterker als zijn baasje hem ergens onterecht van beschuldigt. Dat blijkt uit Amerikaans onderzoek dat deze maand is gepubliceerd in een speciale hondeneditie van het wetenschappelijk tijdschrift Behavioural Processes.
De titel die de journalist geeft aan het artikel, wordt onthouden, verkeerd begrepen/geïnterpreteerd, het onderzoek zelf wordt niet of nauwelijks gelezen. Andere onderzoeken zijn gedaan door een paar studenten die een bepaald gedrag aan wilde tonen. Met de manier van onderzoek zoals zij deden, kun je aantonen wat je wilt. Anders denkende hadden er een heel ander resultaat uit gehaald.
Het is dus OOK van belang door wie en HOE het onderzoek is gedaan en of het onderzoek door onafhankelijke onderzoekers is gedaan.
En zo komt men dus aan nieuwe theorieën!
Het bestuderen van wolven gedrag is heel wat anders dan het bestuderen van een roedel in huis levende honden.
Daarmee zeg ik niet dat de hond helemaal geen erfelijk materiaal van de wolf meer heeft, veel van het gedrag van de huishond is te vergelijken met wolvengedrag. Maar het gedrag van de huishond is beïnvloed door de mens.
Wolven en wilde honden lopen niet aan een lijntje en krijgen niet 2 keer per dag een bak brokken voor gezet. Ze moeten zorgen voor hun eigen veiligheid en voedsel en zijn daardoor nog afhankelijker van de roedel.
Maar bij het bestuderen van een roedel huishonden, kom je zeker wel tot de conclusie dat er een rangorde is. Een hiërarchie met een leider.
Is er geen consequente leider aanwezig, dan ontstaan er allerlei problemen.
Dit wordt vaak verworpen door gedragstherapeuten en hondenscholen/trainers.
Waar men dan waarschijnlijk vergeet dat er vele diersoorten zijn die in groepen leven waar orde moet heersen en een dominante leider aanwezig is om orde te handhaven. Ook bij de mens! Het zou toch een rommeltje worden wanneer er op de werkvloer geen leiding is en iedereen maar wat doet?
Dan krijg je ruzies over taken die gedaan moeten worden, er zijn meer die dezelfde taak willen doen of niemand die de verantwoording over een taak wil nemen. Een leider, chef, directie, manager etc. zoekt de juiste mensen voor de taken en geeft aanwijzingen hoe het uit te voeren. Doe je het niet goed, dan krijg je een berisping.
Er wordt bepaald welk gedrag er wenselijk is naar collega's en klanten etc.
Inspraak door personeel wordt bij goede ideeën gewaardeerd, andere ideeën gaan de prullenbak in.
Een leidinggevende heeft zijn functie meestal te danken aan goede studie en vooral lange ervaring. Maar wordt hij 'te oud' en kan hij niet meer goed functioneren, dan wordt hij al snel vervangen door een jongere leidinggevende. Maar ook die zal de functie pas krijgen na bewezen te hebben goed te kunnen functioneren en vaardigheden te bezitten die nodig zijn bij de functie!
De leiding die gegeven wordt in een bedrijf, wordt gezien als normaal. Er is niemand die zich 'onderdrukt' voelt door een leidinggevende, maar zich prettig voelt bij het feit dat hij weet wat van hem of haar verwacht wordt, mits de leidinggevende zijn taken goed uit voert, bij de mens komen er namelijk wel menselijke gevoelens en emotie bij kijken!
Een nieuwe jonge werknemer, die net van school komt, wordt geacht zich naar de oudere/meerdere te schikken en kan met zijn vragen bij zijn meerdere terecht. De leidinggevende heeft ook de verantwoording over het personeel. Hij moet ook zorgen voor orde en veiligheid op de werkvloer.
Alleen op die manier kan een bedrijf goed functioneren.
En hiermee is dus aangetoond dat de mens ook graag onderdeel uit maakt van een 'roedel', een 'kudde' een groep.
En dat als er goede leiding is, het niet nodig is dat er onderling onenigheid is.
Zo werkt het in een roedel honden ook. Als het goed is, is er een menselijke leider. Maar dit bemoeilijkt het leiding geven, want de mens is geen hond en de hond begrijpt dus niets van menselijk redeneren en emoties.
Geeft de mens niet (voldoende) leiding aan zijn hond(en), dan gaat de hond zich 'misdragen. Zijn er meerdere honden in huis die geen goed leiding krijgen van de mens, dan zullen er onder de honden onderling ook onenigheid ontstaan. Wanneer de mens niet duidelijk maakt wat deze van de honden verwacht, zal 1 van hen de leiding overnemen. Dit gaat dus niet per definitie gepaard met agressie, maar er kunnen tussen de honden wel gevechten ontstaan en de baas kan lelijke bijtwonden oplopen wanneer de baas toch enigszins probeert in te grijpen, maar omdat deze dat recht niet heeft, in de ogen van de hond, is de hond genoodzaakt zijn mens hier voor te corrigeren. Bij onvoldoende leiding kan de hond ook onzeker worden, omdat deze niet weet wat er van hem verwacht wordt en hij zelf niet de capaciteiten heeft om de leiderstaken op zich te nemen. Uit onzekerheid kan de hond ook gaan bijten, omdat hij ergens weet dat er bij de leiderstaken het corrigeren van ongewenst gedrag hoort. De reactie van zijn mens zal hem dan nog onzekerder maken.
Het leven in een stabiele roedel, met een leider die duidelijk en consequent is, zul je weinig of geen onenigheid tegen komen.
Wanneer de taakverdeling duidelijk is, en een ieder daar tevreden mee is, is de groep rustig en vredig. Er hoeft dus niet de hele dag gecorrigeerd te worden en gevochten om een bepaalde plek!
Maar, en daar heb ik al eerder over geschreven, wanneer er een andere hond de roedel betreed, zal deze heel duidelijk verteld moeten worden wat de regels zijn en worden overtredingen weldegelijk gecorrigeerd. Nu is het in de eerste plaats de taak van de leider om aan te geven wat de regels zijn en hoe hij/zij het hebben wil. Maar de roedelgenoten zullen daar wel bij helpen. Wanneer dit dus stabiele honden zijn, hoeft dit ook niet uit te lopen op gevechten. De roedelgevechten waar vele het zo vaak over hebben, of de 'pack atack', komt dan ook alleen voor wanneer de groep honden niet stabiel is, maar er onzekere, dominante en of bange honden tussen zitten, dus honden die niet in balans zijn.
Een roedel honden die in balans, is dus ook een hele goede hulp bij het rehabiliteren van honden.
Het klopt dus wel wanneer er gezegd wordt dat er binnen een groep honden ook niet de hele tijd gecorrigeerd wordt, maar daar is wel wat aan vooraf gegaan! Zoals je kunt concluderen bij de studie naar de opvoeding van een nestje pups tussen een groep honden. De kleintjes moeten gaandeweg leren wat er van hen verwacht wordt en worden op allerlei manieren gestuurd.
Ook met correctie! Zijn de pups groter en maken ze deel uit van die roedel, dan weten ze dus wat er van hen verwacht wordt en hoeven ze niet meer steeds te zoeken naar hun plaatst. Maar de pups verhuizen, vaak te vroeg!!! naar een nieuw huishouden, waar het helemaal niet duidelijk is wat er verwacht wordt , wie welke taak heeft en dus moet de pup daar wel op zoek naar duidelijkheid. Dan begint zijn opvoeding dus weer op nieuw.
En wordt hem niet duidelijk gemaakt waar de grenzen liggen, dan zal hij die met 4 poten betreden. En dan kan je dus een probleempup krijgen. Die met 8 weken al in handen en voeten bijt en de meubels sloopt en in huis plast en de behoefte doet. Begint u meteen met duidelijk te maken dat u degene bent die alles bepaald en wat er van de pup verwacht wordt, dus wel corrigeren wanneer hij b.v. uw dure schoenen sloopt om te laten weten dat dit niet getolereerd wordt en hem duidelijk maakt wat de regels zijn, dan zult u, net als bij een klein kind, in het begin misschien veel bezig zijn met 'nee' en correctie, maar als uw leiderschap geaccepteerd is en de taak/plaats van de hond duidelijk, heeft u de rest van de hond zijn leven daar plezier van en krijgt u die band die u zo graag wilde met de hond en doet de hond alles voor u, omdat deze u respecteert als leiding gevende die niet bang is voor discipline! Dit respect krijgt u NIET door voor elk gedane opdrachtje een beloning snoepje te geven! Je kunt wel truckjes aanleren met beloning, maar zorg dan dat er na 1 á 2 keer belonen gestopt wordt met voerbeloning! Geef je altijd na elk dingetje iets lekkers, dan doet de hond alleen nog maar wat voor je als je lekkers in de hand hebt. Je hebt namelijk de hond zelf aangeleerd dat dit erbij hoort!
zaterdag 11 juni 2011
Mensenlijk denken en gevoel
Het schijnt zo moeilijk te zijn om van het menselijk denken naar honden toe af te komen.
Veel wordt gezien als 'zielig'. Als je advies geeft om een dominant hondje dan overal zijn geur af zet in huis, of sloopt, totaal te negeren... is dat zielig, want het is toch een lief hondje.
Men geeft de hond menselijke emoties. Als een hond hoger staat in rang dan b.v. het kind en hij gromt en verveeld als het kind aandacht krijgt, is dat in de ogen van het baasje 'jaloezie'. Terwijl de hond gewoon zijn plaats op eist. En als de hond het kind dan gaat bijten, moet het kind maar uit de buurt van de hond blijven.
De hond corrigeren op zijn gedrag schijnt zieliger te zijn dan dat het kind niet meer bij zijn moeder kan zitten. De hond mag wel de arm van zijn baasje er uit trekken, maar een rukje aan de riem als correctie is 'zielig'...?
Het is soms zo moeilijk om tot de mensen door te dringen. Ben je door iemand erbij geroepen omdat de pup niet wil lopen, je constateert dat het gewoon verzet is en leert hoe je de pup moet stimuleren en niet toe te geven aan het verzet en te overtuigen dat de 'ongelukjes' na het uitlaten gewoon 'expresjes' zijn..en dat ze de pup moet negeren tot het beter gaat... aan het eind van het liedje wordt de pup toch overal gedragen... nu is het een klein hondje, bij een rottweiler van deze leeftijd zou men anders reageren, die is dan al zwaar en zal moeten lopen.
De pup krijgt alle aandacht en wordt verwend. En dan krijg je het gedrag ook nooit helemaal goed.
Men roept vaak dat de hond veel aandacht nodig heeft en men de hond niet voldoende aandacht kan geven. De hond 'vraagt steeds om aandacht'... maar het vragen om aandacht is vaak gewoon het vragen om leiding. De hond is steeds bezig zijn mens te wijzen op het feit dat hij zo graag leiding wil en vraagt duidelijkheid over wat de baas nu eigenlijk van hem wil. 'wil jij nou de baas zijn? Of moet ik het doen? En als jij het wil zijn, doe het dan goed!'
Ook 'affectie' is meer dan alleen de hele dag met de hond knuffelen. 'Affectie' is ook de trots die een baas uitstraald naar zijn hond. Of alleen al de aanwezigheid van de baas, het vertrouwen dat je geeft en krijgt, het samen iets ondernemen.
Dit soort dingen zijn een grotere beloning voor de hond dan alle hondenkoekjes die men de hele dag in een hond stopt als beloning en de hond wordt er ook niet dik van...
Als ik kijk naar een hondensport als frisbe, agillatye of flyball, en zie hoe de hond plezier heeft en dan moet hij tussen door ook nog zijn beloningsnoepje krijgen... dat neemt hij dan wel, of niet eens, en wil het liefst gewoon door naar de volgende oefening. De sport op zich en samenspel met de baas is de grootste beloning!
Veel gedragsproblemen zijn ontstaan doordat de mens de hond als baby behandelde, geen grenzen steld en de hond als mens blijft bekijken en vergelijken. Door om te schakelen en de hond te gaan zien als dier, met dierlijke instinkten en dierelijk gedrag en reacties, dan verdwijnen de problemen ook.
Veel wordt gezien als 'zielig'. Als je advies geeft om een dominant hondje dan overal zijn geur af zet in huis, of sloopt, totaal te negeren... is dat zielig, want het is toch een lief hondje.
Men geeft de hond menselijke emoties. Als een hond hoger staat in rang dan b.v. het kind en hij gromt en verveeld als het kind aandacht krijgt, is dat in de ogen van het baasje 'jaloezie'. Terwijl de hond gewoon zijn plaats op eist. En als de hond het kind dan gaat bijten, moet het kind maar uit de buurt van de hond blijven.
De hond corrigeren op zijn gedrag schijnt zieliger te zijn dan dat het kind niet meer bij zijn moeder kan zitten. De hond mag wel de arm van zijn baasje er uit trekken, maar een rukje aan de riem als correctie is 'zielig'...?
Het is soms zo moeilijk om tot de mensen door te dringen. Ben je door iemand erbij geroepen omdat de pup niet wil lopen, je constateert dat het gewoon verzet is en leert hoe je de pup moet stimuleren en niet toe te geven aan het verzet en te overtuigen dat de 'ongelukjes' na het uitlaten gewoon 'expresjes' zijn..en dat ze de pup moet negeren tot het beter gaat... aan het eind van het liedje wordt de pup toch overal gedragen... nu is het een klein hondje, bij een rottweiler van deze leeftijd zou men anders reageren, die is dan al zwaar en zal moeten lopen.
De pup krijgt alle aandacht en wordt verwend. En dan krijg je het gedrag ook nooit helemaal goed.
Men roept vaak dat de hond veel aandacht nodig heeft en men de hond niet voldoende aandacht kan geven. De hond 'vraagt steeds om aandacht'... maar het vragen om aandacht is vaak gewoon het vragen om leiding. De hond is steeds bezig zijn mens te wijzen op het feit dat hij zo graag leiding wil en vraagt duidelijkheid over wat de baas nu eigenlijk van hem wil. 'wil jij nou de baas zijn? Of moet ik het doen? En als jij het wil zijn, doe het dan goed!'
Ook 'affectie' is meer dan alleen de hele dag met de hond knuffelen. 'Affectie' is ook de trots die een baas uitstraald naar zijn hond. Of alleen al de aanwezigheid van de baas, het vertrouwen dat je geeft en krijgt, het samen iets ondernemen.
Dit soort dingen zijn een grotere beloning voor de hond dan alle hondenkoekjes die men de hele dag in een hond stopt als beloning en de hond wordt er ook niet dik van...
Als ik kijk naar een hondensport als frisbe, agillatye of flyball, en zie hoe de hond plezier heeft en dan moet hij tussen door ook nog zijn beloningsnoepje krijgen... dat neemt hij dan wel, of niet eens, en wil het liefst gewoon door naar de volgende oefening. De sport op zich en samenspel met de baas is de grootste beloning!
Veel gedragsproblemen zijn ontstaan doordat de mens de hond als baby behandelde, geen grenzen steld en de hond als mens blijft bekijken en vergelijken. Door om te schakelen en de hond te gaan zien als dier, met dierlijke instinkten en dierelijk gedrag en reacties, dan verdwijnen de problemen ook.
vrijdag 3 juni 2011
Bijtende honden
Je hoort de laatste tijd weer veel over bijtincidenten. Zijn er nu meer agressieve honden? Of is er iets anders aan de hand?
We hebben de laatste tijd ook veel te maken met pups die met 8 weken al naar de baas bijten en erg dominant gedrag vertonen.
Als je dan vraagt hoeveel volwassen honden er bij de pups waren, blijkt vaak alleen de moeder aanwezig geweest te zijn. Ook gaan pups vaak al met 7 weken naar de nieuwe eigenaar. Terwijl de pups met 8 weken het sociale leren in gaan. Dat houdt in dat de pups gaan leren hoe ze alles wat ze van de moeder hebben geleerd, in de praktijk moeten brengen. Dus ook de omgang met volwassen honden moeten ze leren. Een pup die alleen op zijn broertjes en zusjes kan oefenen, mist de opvoeding en leren van respect voor volwassen honden.
De pups komen dus vaak al met een hoge status uit het nest en willen die behouden.
Pups worden binnen gehaald als 'baby’s' en vooral vertroeteld en geknuffeld en gedragen. Wil de pup niet lopen aan de riem, dan draag je het toch? Dat dit stijf houden van de pootjes puur verzet is en je het dus de zin geeft als je het op tilt en daarmee zijn status bevestigd...dat geloofd men niet altijd.
Het zou 'zielig' zijn om de pup al te beperken en als het bijt, dan moet je het maar met rust laten... ok, 1-0 voor de pup, want een lagere mag zich niet opdringen aan een hogere, dus is de status van de pup weer bevestigd en heeft de pup geleerd dat het met bijten zijn zin kan krijgen.
Doordat men niet meteen grenzen stelt en de pup leert wat wel en niet mag, kweek je zelf het bijtgedrag. Mensen roepen dat corrigeren 'zielig' is, de hond corrigeert wel en met zijn tanden en dat doet zeer...maar dat is niet 'zielig' voor degene die gebeten is?
Ik denk dat we met z'n alleen eens dringend af moeten van dat menselijk denken en de hond menselijke emotie toe te delen.
De hond schijnt wel armen uit te mogen rukken, maar als mens een rukje aan de riem geven zou 'zielig' zijn, er zijn zelfs mensen die beweren dat de hond dan kan stikken of zijn nek breken of dat je zijn kop er af kan trekken... dat kan ik naar het land der fabelen verwijzen. Vindt maar eens 1 dierenarts die ooit mee gemaakt heeft dat er iemand met een hond aan kwam met een losbengelende kop door een correctie aan de riem!
Vergelijk dat met het aantal bijtincidenten door honden die het baasje of anderen corrigeerden... die cijfers zullen vele malen hoger zijn!
De hond moet in eerste instantie zijn grenzen leren. EN het respect voor mensen! dan zullen de bijtincidenten aanzienlijk dalen.
Zo heb ik nog wat voorbeelden, waar ik er 1 van zal benoemen.
Wij moesten een keer bij iemand zijn voor gedragstherapie. Het ging om een 8 maanden jonge Amerikaanse stafford die zou bijten en heel druk was.
Toen we er binnen kwamen werden we meteen met de tanden begroet door een rond springende pup. De baasje deden niets om dit te corrigeren, dus deden we dat zelf maar. De pup sprong van de bank op de eet tafel en wilde vanaf de stoel weer in mijn been bijten, dit werd door mij direct aangepakt.
We zijn toen begonnen met wat advies te geven om toch duidelijker te zijn naar de hond. Een sterk ras heeft immers een sterke baas nodig, niet lichamelijk, maar daadkrachtig en duidelijke, een goede standvastige leider.
Om het opspringen bij binnenkomst af te leren, adviseerde wij de hond te negeren bij binnenkomst. Hierop kwam een verontwaardigde reactie van de (bijna volwassen) kinderen; 'ja hoor, ik ga wel mijn hond begroeten als ik thuis kom hoor...'
En het advies de hond niet op de bank en zeker niet op de eettafel toe te laten werd ook afgedaan, 'zo gezellig, de hond naast je...', maar zolang er problemen zijn, NIET DOEN!
We hebben nog pogingen ondernomen, al tijdens ons bezoek zag je het gedrag veranderen. Ook oefeningen buiten, omdat hij niet met andere honden om kon gaan en aan de lijn trok, hebben we de eigen honden erbij gehaald.
We lieten zien dat onze hond de neiging had de pup te corrigeren, niet omdat onze hond agressief is, maar omdat de pup ongewenst gedrag vertoonde.
We dachten dat we toch wát bereikt hadden toen we weg gingen.
Maar nog geen week later werd de hond bij de stichting (www.eeneigenhok.nl) aangeboden voor herplaatsing, want het ging toch niet. We kregen nog wat recente foto's van de hond, op de bank en boven op tafel dominant boven het baasje.. en nog een week later, kregen we te horen dat ze hem in hadden laten slapen, want hij had een bezoeker in het gezicht gebeten...
9 maanden was de hond!! Advies gevraagd, maar niet opgevolgd.
Wat hadden wij er moeite mee dat we geen plek hadden toen om hem in huis te nemen! Door de bazen verknoeit en advies in de wind geslagen, daar moest de hond voor boeten! Terwijl de hond deed wat de baas had moeten doen: corrigeren! Het was een geweldig mooi hondje, onzeker, dominant, agressief, omdat de baas niet wilde opvoeden....
Elke keer als ik berichten in de media lees van bijtincidenten en de hond wordt er afgescheept als bloeddorstig en agressief, dan draait mijn maag om. Is de baas wel geschikt voor het ras? Is de baas sowieso geschikt voor een hond?? Een hond wordt niet agressief geboren, die kan alleen maar reageren. En als hij geen opvoeding/leiding krijgt, kan er van alles mis gaan!
Het ligt dus niet aan de hond, maar aan de baas. Een enkele keer is een hond zo verknipt, dat er niets meer mee gedaan kan worden. Gevolg van broodfok.
Maar als het om rassen als staffords, anatolische herdershonden of andere grote rassen gaat die bijten, wordt men bang en komt dat in het nieuws met worden als ‘Die dieren moeten verdwijnen. Dat zijn net als moordenaars’. Maar hoeveel kleine rassen zijn er niet die bijten? Om dezelfde rede?
Omdat dit niet zulke grote verwondingen geeft en men niet snel bang wordt van kleine honden, wordt dit meestal niet gemeld.
Elke hond heeft opvoeding nodig en ook kleine tandjes doen zeer.
We hebben de laatste tijd ook veel te maken met pups die met 8 weken al naar de baas bijten en erg dominant gedrag vertonen.
Als je dan vraagt hoeveel volwassen honden er bij de pups waren, blijkt vaak alleen de moeder aanwezig geweest te zijn. Ook gaan pups vaak al met 7 weken naar de nieuwe eigenaar. Terwijl de pups met 8 weken het sociale leren in gaan. Dat houdt in dat de pups gaan leren hoe ze alles wat ze van de moeder hebben geleerd, in de praktijk moeten brengen. Dus ook de omgang met volwassen honden moeten ze leren. Een pup die alleen op zijn broertjes en zusjes kan oefenen, mist de opvoeding en leren van respect voor volwassen honden.
De pups komen dus vaak al met een hoge status uit het nest en willen die behouden.
Pups worden binnen gehaald als 'baby’s' en vooral vertroeteld en geknuffeld en gedragen. Wil de pup niet lopen aan de riem, dan draag je het toch? Dat dit stijf houden van de pootjes puur verzet is en je het dus de zin geeft als je het op tilt en daarmee zijn status bevestigd...dat geloofd men niet altijd.
Het zou 'zielig' zijn om de pup al te beperken en als het bijt, dan moet je het maar met rust laten... ok, 1-0 voor de pup, want een lagere mag zich niet opdringen aan een hogere, dus is de status van de pup weer bevestigd en heeft de pup geleerd dat het met bijten zijn zin kan krijgen.
Doordat men niet meteen grenzen stelt en de pup leert wat wel en niet mag, kweek je zelf het bijtgedrag. Mensen roepen dat corrigeren 'zielig' is, de hond corrigeert wel en met zijn tanden en dat doet zeer...maar dat is niet 'zielig' voor degene die gebeten is?
Ik denk dat we met z'n alleen eens dringend af moeten van dat menselijk denken en de hond menselijke emotie toe te delen.
De hond schijnt wel armen uit te mogen rukken, maar als mens een rukje aan de riem geven zou 'zielig' zijn, er zijn zelfs mensen die beweren dat de hond dan kan stikken of zijn nek breken of dat je zijn kop er af kan trekken... dat kan ik naar het land der fabelen verwijzen. Vindt maar eens 1 dierenarts die ooit mee gemaakt heeft dat er iemand met een hond aan kwam met een losbengelende kop door een correctie aan de riem!
Vergelijk dat met het aantal bijtincidenten door honden die het baasje of anderen corrigeerden... die cijfers zullen vele malen hoger zijn!
De hond moet in eerste instantie zijn grenzen leren. EN het respect voor mensen! dan zullen de bijtincidenten aanzienlijk dalen.
Zo heb ik nog wat voorbeelden, waar ik er 1 van zal benoemen.
Wij moesten een keer bij iemand zijn voor gedragstherapie. Het ging om een 8 maanden jonge Amerikaanse stafford die zou bijten en heel druk was.
Toen we er binnen kwamen werden we meteen met de tanden begroet door een rond springende pup. De baasje deden niets om dit te corrigeren, dus deden we dat zelf maar. De pup sprong van de bank op de eet tafel en wilde vanaf de stoel weer in mijn been bijten, dit werd door mij direct aangepakt.
We zijn toen begonnen met wat advies te geven om toch duidelijker te zijn naar de hond. Een sterk ras heeft immers een sterke baas nodig, niet lichamelijk, maar daadkrachtig en duidelijke, een goede standvastige leider.
Om het opspringen bij binnenkomst af te leren, adviseerde wij de hond te negeren bij binnenkomst. Hierop kwam een verontwaardigde reactie van de (bijna volwassen) kinderen; 'ja hoor, ik ga wel mijn hond begroeten als ik thuis kom hoor...'
En het advies de hond niet op de bank en zeker niet op de eettafel toe te laten werd ook afgedaan, 'zo gezellig, de hond naast je...', maar zolang er problemen zijn, NIET DOEN!
We hebben nog pogingen ondernomen, al tijdens ons bezoek zag je het gedrag veranderen. Ook oefeningen buiten, omdat hij niet met andere honden om kon gaan en aan de lijn trok, hebben we de eigen honden erbij gehaald.
We lieten zien dat onze hond de neiging had de pup te corrigeren, niet omdat onze hond agressief is, maar omdat de pup ongewenst gedrag vertoonde.
We dachten dat we toch wát bereikt hadden toen we weg gingen.
Maar nog geen week later werd de hond bij de stichting (www.eeneigenhok.nl) aangeboden voor herplaatsing, want het ging toch niet. We kregen nog wat recente foto's van de hond, op de bank en boven op tafel dominant boven het baasje.. en nog een week later, kregen we te horen dat ze hem in hadden laten slapen, want hij had een bezoeker in het gezicht gebeten...
9 maanden was de hond!! Advies gevraagd, maar niet opgevolgd.
Wat hadden wij er moeite mee dat we geen plek hadden toen om hem in huis te nemen! Door de bazen verknoeit en advies in de wind geslagen, daar moest de hond voor boeten! Terwijl de hond deed wat de baas had moeten doen: corrigeren! Het was een geweldig mooi hondje, onzeker, dominant, agressief, omdat de baas niet wilde opvoeden....
Elke keer als ik berichten in de media lees van bijtincidenten en de hond wordt er afgescheept als bloeddorstig en agressief, dan draait mijn maag om. Is de baas wel geschikt voor het ras? Is de baas sowieso geschikt voor een hond?? Een hond wordt niet agressief geboren, die kan alleen maar reageren. En als hij geen opvoeding/leiding krijgt, kan er van alles mis gaan!
Het ligt dus niet aan de hond, maar aan de baas. Een enkele keer is een hond zo verknipt, dat er niets meer mee gedaan kan worden. Gevolg van broodfok.
Maar als het om rassen als staffords, anatolische herdershonden of andere grote rassen gaat die bijten, wordt men bang en komt dat in het nieuws met worden als ‘Die dieren moeten verdwijnen. Dat zijn net als moordenaars’. Maar hoeveel kleine rassen zijn er niet die bijten? Om dezelfde rede?
Omdat dit niet zulke grote verwondingen geeft en men niet snel bang wordt van kleine honden, wordt dit meestal niet gemeld.
Elke hond heeft opvoeding nodig en ook kleine tandjes doen zeer.
donderdag 13 januari 2011
Kijk op honden en gedrag
Zo vaak merken wij dat mensen met honden, niet weten hoe honden werken.
Zo ben je met een grote hond aan het trainen, als een Cane Corso, die even 'woeff' zegt en lopen andere mensen met een pup of kleinere hond gauw weg met de opmerking, richting hun eigen hond of die het zou snappen.... , die grote honden he, we gaan wel weg. Terwijl als een pup of kleine hond fel staat te blaffen, hierom gelachen wordt, de stoere bink...
Daarentegen lijken kleine honden uit te nodigen om met elke hond naar toe te gaan. Terwijl ook kleine honden dit niet altijd leuk vinden!
Ook wij ondervinden de opmerkingen of gelaatsuitdrukkingen die laten zien hoe men over blaffende herders denkt. Want een hond met pit, die niet voldoet aan de standaard denkwijze, namelijk dat een hond totaal geen karakter mag hebben, maar alleen maar netjes braaf naast de baas meelopen en vooral alleen maar lief en aardig naar andere honden mag doen..., die telt niet mee en is asociaal. Dat het even duurt, bij de ene hond gaat het wat sneller dan bij de ander, om de hond te leren rustig voorbij een andere hond te lopen, in welke staat de andere hond ook is, dat wordt maar even 'vergeten'?
Nu wijt ik dit zwart/wit denken aan de vele hondenscholen waar grote en kleine honden gescheiden worden. Kleine en grote pups mogen niet met elkaar spelen. Dit wekt de indruk dat grote en kleine honden niet samen gaan. Terwijl de hond geen verschil ziet tussen een grote of kleine hond, maar die ziet alleen de status waarin een andere hond verkeerd. Of deze neutraal, onderdanig, dominant, onzeker, angstig etc. is. En dáár reageert een hond op!
Zoals ik al eerder geschreven heb, wil het niet zeggen dat een hond die aan de lijn blaft naar een andere hond, ook agressief zou zijn!
Bovendien zijn er meer soorten honden dan schoothondjes.
De Duitse herders die wij hebben, komen uit een werklijn en zijn dus wat pittiger omdat daar gewoon een hoge werklust in zit.
Deze pups zijn ook in training, we zijn er dus mee aan het werk om ze wat aan te leren, ook hoe ze zich aan de lijn dienen te gedragen, maar de houding van sommige mensen en hun hond helpen er niet echt aan mee.
De energie van onzekere bange baasjes met onzekere bange honden werkt als olie op het vuur. Ze zijn bij rustige, stabiele honden minder fel en dan is het blaffen ook eerder over. De mate waarin de herders blaffen geeft dus eerder de status van de voorbijganger weer dan onze kunde om honden te trainen.
Zo kan het ook de staat van de begeleider zijn die bepaald hoe de hond reageert. Wanneer wij een hond trainen, waarvan de eigenaar angstig op een loslopende onzekere hond angstig reageert, zal de hond anders reageren dan wanneer de trainer die op dat moment wel rustig en zeker is, de hond over neemt.
Oordeel dus niet te snel wat andere (mensen met) honden betreft. Zeker wanneer u een situatie niet kent en ga niet zomaar recht op een hond af met uw hond, of die nu groot of klein is. Wie weet is de hond wel in training!! Wanneer een hond aan de lijn loopt, is daar altijd wel een rede voor en een kleine hond is niet per definitie goed met andere honden en een grote hond niet per definitie problematisch bij kleine honden. Onze husky speelt met alles en iedereen, onze Jack Russel kan nogal eens in de neus bijten bij opdringerige honden als hij aan de lijn zit!
Zo ben je met een grote hond aan het trainen, als een Cane Corso, die even 'woeff' zegt en lopen andere mensen met een pup of kleinere hond gauw weg met de opmerking, richting hun eigen hond of die het zou snappen.... , die grote honden he, we gaan wel weg. Terwijl als een pup of kleine hond fel staat te blaffen, hierom gelachen wordt, de stoere bink...
Daarentegen lijken kleine honden uit te nodigen om met elke hond naar toe te gaan. Terwijl ook kleine honden dit niet altijd leuk vinden!
Ook wij ondervinden de opmerkingen of gelaatsuitdrukkingen die laten zien hoe men over blaffende herders denkt. Want een hond met pit, die niet voldoet aan de standaard denkwijze, namelijk dat een hond totaal geen karakter mag hebben, maar alleen maar netjes braaf naast de baas meelopen en vooral alleen maar lief en aardig naar andere honden mag doen..., die telt niet mee en is asociaal. Dat het even duurt, bij de ene hond gaat het wat sneller dan bij de ander, om de hond te leren rustig voorbij een andere hond te lopen, in welke staat de andere hond ook is, dat wordt maar even 'vergeten'?
Nu wijt ik dit zwart/wit denken aan de vele hondenscholen waar grote en kleine honden gescheiden worden. Kleine en grote pups mogen niet met elkaar spelen. Dit wekt de indruk dat grote en kleine honden niet samen gaan. Terwijl de hond geen verschil ziet tussen een grote of kleine hond, maar die ziet alleen de status waarin een andere hond verkeerd. Of deze neutraal, onderdanig, dominant, onzeker, angstig etc. is. En dáár reageert een hond op!
Zoals ik al eerder geschreven heb, wil het niet zeggen dat een hond die aan de lijn blaft naar een andere hond, ook agressief zou zijn!
Bovendien zijn er meer soorten honden dan schoothondjes.
De Duitse herders die wij hebben, komen uit een werklijn en zijn dus wat pittiger omdat daar gewoon een hoge werklust in zit.
Deze pups zijn ook in training, we zijn er dus mee aan het werk om ze wat aan te leren, ook hoe ze zich aan de lijn dienen te gedragen, maar de houding van sommige mensen en hun hond helpen er niet echt aan mee.
De energie van onzekere bange baasjes met onzekere bange honden werkt als olie op het vuur. Ze zijn bij rustige, stabiele honden minder fel en dan is het blaffen ook eerder over. De mate waarin de herders blaffen geeft dus eerder de status van de voorbijganger weer dan onze kunde om honden te trainen.
Zo kan het ook de staat van de begeleider zijn die bepaald hoe de hond reageert. Wanneer wij een hond trainen, waarvan de eigenaar angstig op een loslopende onzekere hond angstig reageert, zal de hond anders reageren dan wanneer de trainer die op dat moment wel rustig en zeker is, de hond over neemt.
Oordeel dus niet te snel wat andere (mensen met) honden betreft. Zeker wanneer u een situatie niet kent en ga niet zomaar recht op een hond af met uw hond, of die nu groot of klein is. Wie weet is de hond wel in training!! Wanneer een hond aan de lijn loopt, is daar altijd wel een rede voor en een kleine hond is niet per definitie goed met andere honden en een grote hond niet per definitie problematisch bij kleine honden. Onze husky speelt met alles en iedereen, onze Jack Russel kan nogal eens in de neus bijten bij opdringerige honden als hij aan de lijn zit!
Abonneren op:
Posts (Atom)